Παν. Δρακόπουλος, Η αναπνοή του Ελληνισμού

Από: Π. Δρακόπουλος, Η αναπνοή του Ελληνισμού, εκδ. Παρουσία, 2002

ΑΛΛΟΤΕ, ΛΕΓΑΜΕ: «παρά τίς δυσκολίες, η Ευρώπη προχωράει προς την ένωσή της». Σήμερα πια, τουλάχιστον όσοι δεν κλεινόμαστε στη φυλακή της πρωτοσέλιδης επικαιρότητας αλλά προτιμούμε να βλέπουμε τις τάσεις που διαμορφώνουν το γίγνεσθαι, έχουμε αντιληφθεί την ισχυρή δύναμη που εξωθεί πλέον την Ευρώπη προς την ένωσή της -προς μιαν ένωση όμως που δεν ανταποκρίνεται στο αρχικό όραμα.

Για να κατανοήσουμε τη νέα κατάσταση, πρέπει να θυμηθούμε τις δυσκολίες στις οποίες αναφερόμασταν παλιά. Επρόκειτο για δυσκολίες εξωγενείς και ενδογενείς. Με δυο λόγια, είχαμε ν’ αντιμετωπίσουμε αφ’ ενός μεν το φόβο των δύο υπερδυνάμεων για το μέλλον και το ρόλο μιας ενωμένης και ισχυρής Ευρώπης, αφ’ ετέρου δε τις οικονομικές κυρίως διαφορές των μελών της.

Οι οικονομικές διαφορές υποθέσαμε ότι μπορούν σύντομα να γεφυρωθούν χάρις σε διάφορα προγράμματα, τα οποία ουσιαστικώς μετέφεραν μέρος του εισοδήματος που παρήγαγε ο ακαταπόνητος Βορράς προς τον Νότο της ραστώνης. Oι εξωγενείς αντιρρήσεις αντιμετωπίζονταν κυρίως διά του ΝΑΤΟ, δηλαδή του μηχανισμού εξάρτησης της ευρωπαϊκής άμυνας από την αμερικανική, και από μια «προοδευτική» στάση έναντι της Σοβιετικής Ρωσίας, δηλαδή από την παράδοσή μας στα χέρια της φιλόμυθης κομμουνιστικής προπαγάνδας. Όλ’ αυτά, βεβαίως, δεν ήσαν προϊόντα σχεδιασμού επιδεξίων πιλότων, αλλ’ απλώς υποχωρήσεις σε πιέσεις, συναλλαγές, διαβρώσεις και, όχι σπανίως, εξευτελισμοί.

Μ’ όλα ταύτα, υπήρχε ένα όραμα, και μάλιστα με εντυπωσιακά σαφές περίγραμμα. Χωρίς αμφιβολία, ο Πάπας εξέφρασε τη βατικάνειο αντίληψη ταυτίζοντας τα γεωγραφικά και πολιτιστικά όρια της Ευρώπης με τις περιοχές  δράσεως των βενεδικτίνων μοναχών, ήταν όμως αρκετά κοντά σε αυτό που αισθάνονται οι Ευρωπαίοι. Και τούτο, διότι ο κομμουνισμός είχε αποσπάσει από το ευρωπαϊκό μόρφωμα κι απομονώσει για πάντα (καθώς φαινόταν) όχι μόνο τις Ορθόδοξες σλαβικές χώρες αλλά και χώρες της πρωσικής και της αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, που η ένταξή τους στην Κοινότητα θ’ ανέτρεπε ισορροπίες, μεγιστοποιώντας την επίδραση του γερμανικού στοιχείου. Αν προσθέσουμε σ’ αυτά τη νωπή τότε ακόμη χιτλερική εμπειρία και τη συνακόλουθη διαίρεση της Γερμανίας, θα κατανοήσουμε γιατί το όραμα της ευρωπαϊκής ένωσης στήριζε την υλοποίησή του στη φόρμουλα του συντηρητικού Αντενάουερ, επιβεβαιωμένη κατηγορηματικά από τον σοσιαλιστή Βάλτερ Σέελ, σύμφωνα με την οποία η Γαλλία θα ηγείται πολιτικά και πολιτιστικά ενώ η Γερμανία θα προηγείται στα οικονομικά και διοικητικά της ένωσης. Η Βρετανία διατηρούσε ακόμη τότε την εντύπωση πως η βόρειος Αμερική είναι η ράχη της και η Αυστραλία το υποπόδιόν της, έτσι ώστε η ευρωπαϊκή ένωση να της φαίνεται μια ουτοπία Continental -ένα χωρίς αρκετές θερμίδες μπρέκφαστ.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9

You may also like...