Ταραντούλα, της Ελένης Λαδιά

Παρακολουθώ με προσοχή τα βήματα της Ελένης Λαδιά, επειδή πρόκειται για συγγραφέα που πάντοτε έχει να πει κάτι συγκεκριμένο. Η Λαδιά είναι τίμια με τον αναγνώστη: αφηγείται, δεν ακκίζεται.

Η Ελένη Λαδιά έχει ιδιαίτερη αγάπη στην αρχαιότητα. Την διαβάζει με τρυφερότητα και στοργή. Με κάθε της βιβλίο σχεδόν, μας ανοίγει την παλάμη και μας βάζει εκεί σαν λεπτότατο άνθος και εύρημα, μιαν ακόμη γοητευτική πτυχή του αρχαίου φαντασιακού. Να θυμίσω μόνον μερικά πρόσφατα έργα της: «Οι Έλληνες παίδες στην αρχαιότητα» είναι μια γοητευτική συμβολή στην ιστορία της παιδικής ηλικίας (εκδόσεις Gema), «Τα ψυχομαντεία και ο υποχθόνιος κόσμος των Ελλήνων» είναι ξενάγησή μας στις αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων για τους νεκρούς και κυρίως για τις σχέσεις των πεθαμένων με τους ζωντανούς (εκδόσεις Gema), και το πολύ καλό «Θεών και ανθρώπων συναντήσεις» όπου παρουσιάζει τις σχέσεις των θεών με τους ζωντανούς (εκδόσεις της Εστίας). τρία βιβλία που θα συνιστούσα σε όποιον θάθελε να πλησιάσει τον αρχαίο κόσμο σαν άνθρωπος, κι όχι σαν τυχαίος τουρίστας. Δεν θάθελα νάμαι υπερβολικός: με κρατάει λίγο δεμένον το γεγονός ότι η συγγραφέας εμμένει σε παλιές αγάπες, και δεν παρακολουθεί τη νεώτερη έρευνα. Εν τούτοις, τα βιβλία της έχουν πάντοτε αυτό το χάρισμα: σε κάνουν να μοιράζεσαι τον ίδιον αέρα με τους αρχαίους, σε κάνουν να νιώθεις οδοιπόρος στο πλάϊ τους.

Η «Ταραντούλα» είναι μυθιστόρημα, δεν είναι αρχαιογνωστικό κείμενο. Αλλά κι εδώ έχουμε εκπλήξεις. Μέσα στο μυθιστόρημα αυτό ξετυλίγεται η ιστορία των Γνωστικών. Και μάλιστα, καλά θεμελιωμένη ιστορία. Χωρίς τη διάθεση της Κόκκινης Βασίλισσας (πρώτα αποκεφαλίζουμε κι έπειτα δικάζουμε). Η Λαδιά παρουσιάζει τους γνωστικούς ως ανθρώπους με ανησυχίες και αιτούμενα, που απλώς δεν μπόρεσαν να επικρατήσουν των αντιπάλων τους.

Στην «Ταραντούλα» η Λαδιά στήνει ένα μηχανισμό για να αφηγηθεί και ό,τι δηλώνεται ως προσωπική ιστορία όπως και ό,τι δηλώνεται ως κρυμένη ιστορία του γνωστικισμού. Για να το επιτύχει αυτό το αδιανόητο (μιαν αντικειμενική μελέτη μέσα σε μιαν υποκειμενική περιπέτεια) δεν καταφεύγει στο στυλ: το παραμέρισε — και γι αυτό το κατέκτησε.

Διαβάζοντας την «Ταραντούλα», εφ όσον γνωρίζεις το μυθιστορηματικό έργο της Λαδιά, βλέπεις ότι η συγγραφέας δεν φοβάται πια να έχει αβεβαιότητες, ψυχολογικά κενά, αντιφάσεις. Το αντίθετο, τα αφήνει όλα να λάμπουν σαν στάλες πάνω στον ιστό της αράχνης.

Pages: 1 2

You may also like...