Rainer Maria Rilke: Ελεγείες του Duino – Η έβδομη ελεγεία

ΕΠΟΠΤΕΙΑ τεύχος 82, Σεπτέμβριος 1983. Μετάφραση: Δημήτρης Λιαντίνης.

Κάλεσμα όχι πια, όχι κάλεσμα νάναι, μεστωμένη φωνή,

της κραυγής σου η φύση˙ ολοκάθαρα φώναζες σαν το πουλί,

όταν η εποχή το σηκώνει και προβαίνει ανεβαίνοντας και σχεδόν λησμονεί ότι είναι ένα πλάσμα περίτρομο, κι όχι μόνο καρδιά,

5 που μέσα στην αιθρία το ρίχνει, στους βαθειούς ουρανούς.

Σαν το πουλί κι εσύ θα καλούσες επίμονα—, ώστε αφανέρωτη ακόμη στην ανέγνοια της θα σ’ ένοιωθε η σύντροφος, που μέσα της αργά ξυπνά η ανταπόκριση κι η ακοή της της φέρνει μια θέρμη

στο δικό σου ασυγκάλυπτο πόθο η δική της πυρωμένη λαχτάρα.

10 Ω και η άνοιξη θάνοιωθε—, γιατί θα κόμιζε κάθε τόπος εδώ

τον ευαγγέλιον ήχο. Εκείνο στην αρχή το δειλό, της αναζήτησης λάλημα, που με πλήθουσα σιωπή το κυκλώνει μακρυάθε

μια ολοκάθαρη, γιομάτη κατάφαση μέρα.

Ύστερα σκαλί-σκαλί της φωνής το ανέβασμα, για του μέλλοντος

15 τον ονειρεμένο ναό. Ύστερα το τερέτισμα, συντριβάνι,

που στο βίαιο πιδάκισμα προλαβαίνει την πτώση

με παιγνιδιάρα υπόσχεση. Και μπροστά του το θέρος.

Όχι μόνο όλα του θέρους τα σύναυγα, όχι μόνο καθώς τούτα προχωρώντας στη μέρα φλογολάμπουν στο ξεκίνημα,

20 όχι μόνο οι μέρες κυκλωμένες αβρά με λουλούδια και μετά

Μέσ’ στων δέντρων τα σχήματα ισχυρές και δαμάζουσες

Όχι μόνο η κατάνυξη γι’ αυτές τις αποτελεσμένες δυνάμεις,

όχι μόνο οι δρόμοι, όχι μόνοι οι λειμώνες της δείλης

όχι μόνο της μπόρας ακόλουθο το φως π’ανασαίνει,

25 όχι μόνο ο σιμώνοντας ύπνος και κάποια της εσπέρας διαίσθηση… αλλά οι νύχτες, αλλά οι νύχτες του θέρους μετέωρες

και τ’ αστέρια, τ’ αστέρια της γης.

Ω κάποτε πεθαμένος να είσαι και να νοιώθεις απέραντα

όλα τ’ αστέρια: πώς λοιπόν, πώς, πώς να ξεχάσεις τ’ αστέρια!

30 Κύττα, αν τώρα την αγαπημένη καλούσα, δε θαρχόταν μονάχη. Ορμαθιές κορασιές θα προβάλλαν από τάφους αδύναμους

και θα στέκαν εμπρός του… Γιατί πώς ν’ αποκλείσω σε μία

τη φωνή, που εφώναξα; Εκείνες που βουλιάξαν στο θάνατο αποζητάνε ακόμη της γης. Παιδιά, έστω κι ένα πράγμα εδώ,

35 που βαθειά σας συγκλόνισε, αξίζει για πλήθος.

Μη θαρρείτε πως μοίρα σημαίνει περισσότερα, από ότι η πυκνή

Pages: 1 2 3

You may also like...