Παν. Δρακόπουλος, Ο Μύθος του Μύθου και η πραγματικότητα του

Από την Εποπτεία, σε τρεις συνέχειες σε τεύχη του 1984. Αναδημοσιεύθηκε στο Παν. Δρακόπουλου, Κείμενα με Σπασμένη Ενότητα, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 1995.

 

ΑΣ ΕΛΘΟΥΜΕ Σ’ ΕΝΑ παράδοξο κείμενο. Διαβάζω στον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου:

Τα πάθη μόνο ακούστε των θνητών,

Που ενώ πριν ήταν όπως τα νήπια,

Τους έκαμα νάχουνε νου και σκέψη.

Και δεν το λέω από παράπονο προς τους ανθρώπους,

Μα μόνο την προαίρεσή μου να σας δείξω·

Πρώτα λοιπόν έβλεπαν και μάταια έβλεπαν,

Άκουγαν και δεν άκουγαν, όμοια με μορφές

Ονείρων το μικρό βίο περνούσαν.

Άστοχα όλα τα μπέρδευαν, δεν ήξεραν

«Προσήλια σπίτια πλινθόχτιστα ή να δουλεύουν

Το ξύλο, μα, σε σπήλαια ζούσαν σκοτεινά

Σαν τα μυρμήγκια τ’ αχαμνά καταχωμένοι.

Κανένα βέβαια δεν είχαν του χειμώνα

Σημείο ή της ανθοφόρας άνοιξης

Ούτε του καρπερού καλοκαιριού,

Μα δίχως κρίση πορεύονταν, ως ότου εγώ

Τις αξεδιάλυτες ανατολές και δύσες

Των άστρων τους έδειξα και τη σοφία

Των αριθμών και τις συνθέσεις των γραμμάτων,

Μνήμη των πάντων και μητέρα των μουσών.

Και πρώτος τα ζώα στους ζυγούς τους έζεψα

Κάτω από ζεύγλες και σάγματα, τους μόχθους

Τους πιο μεγάλους των θνητών για να σηκώνουν.

Τους έδεσα σε άρμα τ’ άλογα χαλινωμένα,

Το χάρμα της υπέρπλουτης χλιδής.

Και τα θαλασσοπλάνητα των ναυτικών οχήματα

Με τα πανιά φτερά κανείς άλλος δε βρήκε.

Τέτοιες για τους θνητούς βρίσκοντας τέχνες

Κανένα εγώ δεν έχω τέχνασμα για μένα

Απ’ το μαρτύριό μου τούτο να γλιτώσω.

[…]

Μα θα θαυμάσης πιο πολύ ακούγοντας τ’ άλλα,

Τι μηχανές τους εύρηκα και τέχνες·

Η πιο μεγάλη: αν έπεφτε κανείς σ’ αρρώστια

Δεν ήταν για αντίδοτο να πάρη τίποτα ή να πιη

Ή για επάλειψη, μόνο μαραίνονταν

Από φαρμάκων στέρηση, ως ότου εγώ

Να συγκερνούν τους έδειξα ήπια βότανα,

Να καταπολεμούν την κάθε αρρώστια.

Τους πολλούς έπειτα χώρισα τρόπους της μαντικής,

Και πρώτος έκρινα τα όνειρα ποια ξεδιαλύνουν

Στον ξύπνο, […] έδειξα δρόμο τέχνης δύσκολης

Στους ανθρώπους, τα πριν τυφλά σημεία

Μάτια λαμπρά στη φλόγα ανοίγοντας.

Ετσι γι’ αυτά κι ακόμη όσα στη γη

Κρυμμένα κι ατίμητα για τους ανθρώπους,

Χαλκό και σίδηρο, χρυσό κι ασήμι, ποιος

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11

You may also like...