Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, Ο «μετα-Δυτικός κόσμος» και οι προκλήσεις για Ελλάδα

Από το τέλος του 16ου έως την αρχή του 21ου αιώνα, η Δύση κυριάρχησε στην ιστορία των ανθρώπων ανακαλύπτοντας την νεωτερικότητα και εξάγοντας ανά τον κόσμο τις αξίες, τους θεσμούς, τις πολιτικές αρχές της και τους τρόπους παραγωγής της. Έτσι, για μια μακρά περίοδο 200 και πλέον ετών, έως το 1900, η Δύση είχε καταφέρει να ελέγχει το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού, γεγονός με τεράστια ιστορική σημασία.

Όμως, στη διάρκεια του 20ού αιώνα, η Δυτική Ευρώπη, προκαλώντας δύο παγκόσμιους πολέμους, έφερε τις ΗΠΑ στο προσκήνιο της γεωπολιτικής και στην ουσία τούς παραχώρησε την ηγεσία του μεγαλύτερου μέρους του πλανήτη. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι οι ΗΠΑ, χώρα που θεμελιώθηκε από εκδιωχθέντες από τη Γηραιά Ήπειρο πολίτες, υπήρξαν και αυτές ευρωπαϊκή αποικία και υπό αυτή την έννοια είχαν κάποια ρεβάνς να πάρουν απέναντι στην ιστορία. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι στην Ευρώπη γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν οι εγκληματικές, ως συστήματα εξουσίας, ιδεολογίες του εθνικοσοσιαλισμού και του κομμουνισμού, που πέρα από τα εκατομμύρια θύματά τους, συνέβαλαν και στην πολυετή διαίρεση της Ευρώπης, υπό συνθήκες ισορροπίας του τρόμου. Τελικά όμως, μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική και την Κεντρική Ευρώπη και στη Σοβιετική Ένωση, στις αρχές του 1990, κάποιοι θεώρησαν ότι η κυριαρχία της φιλελεύθερης δημοκρατίας μπορούσε να σημάνει και το τέλος της Ιστορίας. Συνέβαινε, όμως, ακριβώς το αντίθετο.

Η κατάρρευση των φαιοκόκκινων ολοκληρωτισμών δεν ήταν το τέλος της ιστορίας αλλά ο πρόλογος μίας νέας ιστορικής περιόδου, η οποία από το 2010 και μετά δείχνει να επιταχύνεται. Η παγκοσμιοποίηση, που διευρύνεται από την πρώτη πετρελαϊκή κρίση του 1973 και μετά, αφυπνίζει σταδιακά τις υπερδυνάμεις του Νότου -Κίνα, Ινδία, Βραζιλία- και φέρνει έτσι στο προσκήνιο μία επαναδιανομή των συντελεστών ισχύος κατά τρόπον αισθητά πιο διαφοροποιημένο. Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό της Δύσης αναπτύσσονται οι δυνάμεις της αποσταθεροποίησής της, με αποτέλεσμα ο μη δυτικός κόσμος να κερδίζει οικονομική και πολιτική δύναμη.

Σήμερα, λοιπόν, έχουμε ένα ξαναμοίρασμα της γεωπολιτικής τράπουλας με τις αποκαλούμενες ευφυώς «δημοκτατορίες» να παίζουν σημαντικό ρόλο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, που στηρίζονται στον εθνικισμό, τον θρησκευτικό φανατισμό και τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, ελέγχουν μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά σύνολα, διατηρούν ένα πολεμικό κλίμα εντός και εκτός της επικράτειάς τους και βεβαίως δακτυλοδείχνουν τη Δύση ως τον μεγάλο εχθρό.

Pages: 1 2 3 4

You may also like...