Quo vadis Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ);

του Δρ. Σπύρος Παρασκευόπουλος, Οικονομολόγος

Ομότιμος Καθηγητής της Οικονομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λειψίας, Γερμανία

Από τότε που η λεγόμενη ευρωκρίση ή καλύτερα η κρίση των δημοσίων χρεών των Χωρών μελών της Ευρωζώνης, ιδιαίτερα σε σχέση με το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη των μέσων ενημέρωσης, διαβάζουμε, βλέπουμε και ακούμε συνεχώς γύρω από αυτό το λεγόμενο «τέρας» που λέγεται και ιδιαίτερα Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), ότι καταβροχθίζει χωρίς κανένα ίχνος οίκτου τα παιδιά της (τα κράτη μέλη).

Quo vadis 265Είμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με αμέτρητες «σοφίες» πολιτικών, δημοσιογράφων, επιστημόνων σχεδόν όλων των κλάδων, καθώς και με επιστολές-σχόλια πολλών πολιτών – από τις οποίες μαθαίνουμε πόσο μη αλληλέγγυα, αντιδημοκρατική, διχαστική, τεχνοκρατική, εκβιαστική, νεοφιλελεύθερη, καπιταλιστική, ακόμη και τρομοκρατική καθώς και καταστροφική είναι η συμπεριφορά των θεσμικών οργάνων της ΕΕ – που κυριαρχούνται κυρίως από την αδυσώπητη Γερμανία – έναντι των Κρατών μελών της και ιδιαίτερα μάλιστα έναντι της Ελλάδας.
Όλες αυτές οι επικριτικές φωνές επιδιώκουν και λαχταρούν μια διαφορετική, δήθεν πιο δημοκρατική και αλληλέγγυα ΕΕ, προφανώς χωρίς κανόνες και δεσμεύσεις, με πολλά δικαιώματα και ελευθερίες και προ παντός με ελάχιστες υποχρεώσεις και ευθύνες.
Όλα αυτά τα «έξυπνα και προοδευτικά» μυαλά έχουν πιθανώς στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους μια ουτοπιστική ίσως κάπως σοσιαλιστική, κομμουνιστική ή εθνικοσοσιαλιστική όχι όμως φιλελεύθερη και δημοκρατική ΕΕ. Μέσα σε αυτή κάθε μέλος θα μπορεί να ζήσει ελεύθερα και να απολαμβάνει πλουσίως σύμφωνα με τις ανάγκες του τα απαιτούμενα και απαραίτητα για την επιθυμητή άνετη ζωή του αγαθά, χωρίς όμως ο ίδιος να φροντίζει και καθόλου να ανησυχεί για το ποιος θα τα παράγει!
Αυτά τα πνεύματα με την προκλητική και ουτοπιστική σκέψη τους προφανώς δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι τουλάχιστον το 80% των πολιτών της ΕΕ όχι μόνον δεν συμφωνούν με τη φανταστική και μη ρεαλιστική τους ΕΕ, αλλά αντίθετα είναι αρκετά ικανοποιημένοι ακόμη και με τις ενδεχομένως πολλές ελλείψεις της υπαρκτής σήμερα ΕΕ και ΟΝΕ.
Ελπίζουν όμως, πως οι πολιτικοί τους θα διατηρήσουν τα κεκτημένα, θα τα υλοποιούν και θα εμβαθύνουν τους από κοινού συμφωνηθέντες Ευρωπαϊκούς θεσμούς και κανόνες , οι οποίοι όχι μόνον συνέβαλαν και εδραίωσαν τα τελευταία 60 χρόνια την ειρήνη στην Ευρώπη, αλλά δημιούργησαν και τις προϋποθέσεις για μία λίγο ή πολύ άνευ προηγουμένου ευρεία ευημερία των ευρωπαϊκών λαών.
Η σημερινή κρίση κρούει όμως τον κώδωνα για προσοχή και αφύπνιση προτού – όχι μόνον για τους Έλληνες, αλλά και για όλους τους Ευρωπαίους – είναι πολύ αργά.
Η κάτωθι σύντομη παρουσίαση αυτού του πλειοψηφικά αποδεχθέντος, αλλά τον τελευταίο καιρό ποικιλοτρόπως πολύ δυσφημισμένου Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος (Μοντέλου), ελπίζω να πληροφορήσει και να συμβάλει στην απομυθοποίηση του και καλύτερη κατανόηση της όλης λειτουργίας του.

Η ΕΕ σήμερα: Σήμερα η ΕΕ αποτελείται από 28 ευρωπαϊκές χώρες1, οι οποίες οικειοθελώς συμφώνησαν και αποδέχτηκαν κοινές αξίες καθώς και κοινά πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά συστήματα, ως απαραίτητες προϋποθέσεις της συνύπαρξή τους.
Οι ισχύουσες Ευρωπαϊκές Αξίες: Οι κοινές Ευρωπαϊκές Αξίες είναι απλώς τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αυτά έχουν διατυπωθεί στο Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και στο καταστατικό του Συμβουλίου της Ευρώπης2.
Και στους δύο αυτούς διεθνής Θεσμούς είναι μέλη και τα 28 Κράτη της ΕΕ και έχουν δεσμευθεί οι εκάστοτε κυβερνήσεις τους να εγγυώνται στις Χώρες τους συνεχώς την ισχύ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των δημοκρατικών διαδικασιών διακυβέρνησης και των δικαιωμάτων του Κράτους δικαίου. Συγκεκριμένα πρέπει να στοχεύουν μονίμως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ατομική ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την οικονομική και την κοινωνική ασφάλιση, την οικονομική πρόοδο και την ευρύτερη ευημερία. Και όλα αυτά πρέπει να ισχύουν τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, που η ίδια η ΕΕ θεωρεί σήμερα ότι είναι όχι μόνο μία οικονομική και κοινωνική Κοινότητα, αλλά και μια κοινότητα αξιών, κοινοτικής ευθύνης και κοινοτικής αλληλεγγύης.
Στα τελευταία 60 χρόνια οι αξίες και οι επιδιώξεις της έχουν οδηγήσει σε μια κοινή ευρωπαϊκή νομοθεσία, μέσα στην οποία η ελευθερία των Κρατών μελών και των πολιτών τους καθώς και η ευθύνη τους έναντι της Κοινότητας βρίσκουν την έκφρασή τους. Επίσης η δέσμευση για την εκατέρωθεν ανοχή και ανθρωπισμό είναι θεμελιώδης ευρωπαϊκές αξίες.

Pages: 1 2 3

You may also like...