Η ομιλία του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ για την Κατάσταση της Ένωσης

Τα πρόσφατα γεγονότα επιβεβαίωσαν ότι είναι επιτακτική ανάγκη να ακολουθηθεί πολιτική προσέγγιση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν είναι ώρα να συνεχίσουμε ατάραχα τις εργασίες μας σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Δεν είναι ώρα να τσεκάρουμε λίστες ή να ελέγξουμε αν κάποια συγκεκριμένη τομεακή πρωτοβουλία μνημονεύεται τελικά στην ομιλία για την κατάσταση της Ένωσης.

Δεν είναι ώρα να μετρήσουμε πόσες φορές αναφέρονται στην ομιλία αυτή οι λέξεις κοινωνικός, οικονομικός ή βιώσιμος.

Αντιθέτως, είναι ώρα για εντιμότητα.

Είναι ώρα να μιλήσουμε ειλικρινά για τα μεγάλα ζητήματα που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Γιατί η Ευρωπαϊκή μας Ένωση δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση.

Δεν υπάρχει αρκετή Ευρώπη σ’ αυτή την Ένωση.

Και δεν υπάρχει αρκετή Ένωση σ’ αυτή την Ένωση.

Αυτό πρέπει να το αλλάξουμε. Και πρέπει να το αλλάξουμε τώρα.

Η προσφυγική κρίση: η επιτακτική ανάγκη να ενεργήσουμε ως Ενωση

Ό,τι κι αν λένε τα προγράμματα εργασιών ή τα νομοθετικά προγράμματα, η απόλυτη προτεραιότητα σήμερα είναι και πρέπει να είναι η αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης.

Από την αρχή του έτους, έχουν καταφέρει να φτάσουν στην Ευρώπη σχεδόν 500.000 άτομα. Στη συντριπτική πλειονότητά τους είναι άτομα που προσπαθούν να γλυτώσουν από τον πόλεμο στη Συρία, από τον τρόμο που σκορπίζει το Ισλαμικό Κράτος στη Λιβύη ή από τη δικτατορία στην Ερυθραία. Τα κράτη μέλη που πλήττονται εντονότερα είναι η Ελλάδα, με περισσότερους από 213.000 πρόσφυγες, η Ουγγαρία, με περισσότερους από 145.000, και η Ιταλία, με περισσότερους από 115.000.

Οι αριθμοί είναι εντυπωσιακοί. Για ορισμένους, μάλιστα, είναι τρομακτικοί.

Τώρα όμως δεν είναι ώρα να φοβηθούμε. Είναι ώρα να αναλάβουμε θαρραλέα, αποφασιστική και συντονισμένη δράση στο επίπεδο τόσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των θεσμικών οργάνων της όσο και όλων των κρατών μελών.

Πρωτίστως, είναι ζήτημα ανθρωπισμού και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Για την Ευρώπη, μάλιστα, είναι επίσης ζήτημα ιστορικής δικαιοσύνης.

Εμείς οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να θυμόμαστε καλά ότι η Ευρώπη είναι μια ήπειρος όπου σχεδόν ο καθένας έχει υπάρξει πρόσφυγας κάποια στιγμή στη ζωή του. Η κοινή ιστορία μας έχει σημαδευτεί από εκατομμύρια Ευρωπαίους που εγκατέλειψαν τη χώρα τους στην προσπάθειά τους να γλυτώσουν από θρησκευτικές ή πολιτικές διώξεις, από πολέμους, από δικτατορίες ή από την καταπίεση.

[…]

Εμείς οι Ευρωπαίοι πρέπει να ξέρουμε και δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε τους λόγους για τους οποίους έχουν τόσο μεγάλη σημασία η παροχή προστασίας και ο σεβασμός του θεμελιώδους δικαιώματος του ασύλου.

Έχω πει κατά το παρελθόν ότι υπερβολικά σπάνια νιώθουμε περήφανοι για την ευρωπαϊκή κληρονομιά μας και το ευρωπαϊκό μας εγχείρημα.

Κι όμως, παρά τα εύθραυστα επιτεύγματά μας και όσα εμείς οι ίδιοι αντιλαμβανόμαστε ως αδυναμίες, σήμερα η Ευρώπη είναι εκείνη που επιζητείται ως τόπος καταφυγής και προστασίας.

Σήμερα η Ευρώπη είναι εκείνη που λειτουργεί ως φάρος ελπίδας, που αντιπροσωπεύει μια όαση σταθερότητας στα μάτια των ανδρών και των γυναικών από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.

Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να μας κάνει περήφανους και όχι κάτι που θα πρέπει να μας τρομάζει.

Η Ευρώπη, παρά τις πολλές διαφορές μεταξύ των κρατών μελών της, αποτελεί σήμερα με διαφορά την πλουσιότερη και σταθερότερη ήπειρο στον κόσμο.

Έχουμε τα μέσα να βοηθήσουμε αυτούς που προσπαθούν να γλυτώσουν από τον πόλεμο, τη φρίκη και την καταπίεση.

Ξέρω ότι πολλοί θα πουν τώρα ότι, καλά όλα αυτά, αλλά η Ευρώπη δεν μπορεί να τους δεχτεί όλους.

Όντως, η Ευρώπη δεν μπορεί να στεγάσει όλη τη δυστυχία του κόσμου.

Ας είμαστε επίσης σαφείς και έντιμοι με τους πολίτες μας, οι οποίοι συχνά ανησυχούν: όσο θα υπάρχει πόλεμος στη Συρία και τρόμος στη Λιβύη, η προσφυγική κρίση δεν πρόκειται να περάσει έτσι απλά.

Μπορούμε να ορθώνουμε τείχη, μπορούμε να χτίζουμε φράχτες, αλλά ας φανταστούμε για μια στιγμή ότι ήμασταν εμείς στη θέση τους, ότι κρατούσαμε το δικό μας παιδί στην αγκαλιά μας, ότι ο κόσμος που ξέραμε γκρεμιζόταν γύρω μας. Δεν υπάρχει ποσό που δεν θα πληρώναμε, δεν υπάρχει τείχος που δεν θα περνούσαμε, δεν υπάρχει θάλασσα που δεν θα διασχίζαμε, δεν υπάρχει σύνορο που δεν θα διανύαμε, προκειμένου να ξεφύγουμε από τον πόλεμο ή τη βαρβαρότητα του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους».

Pages: 1 2 3

You may also like...