Παναγιώτης Πικραμμένος, Tο κόστος του χρόνου στη Δικαιοσύνη

Ομιλία στην εκδήλωση που διοργάνωσε η «Κίνηση Πολιτών για την Ανοιχτή Κοινωνία», 5/3/2013

pikramenosΚυρίες και κύριοι,

πρόσφατα εκδόθηκε μια απόφαση της Επιτροπής Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας επί μιας αιτήσεως αναστολής εκτελέσεως αποφάσεως εγκρίσεως περιβαλλοντικών όρων για τη δημιουργία εγκαταστάσεων αποθηκευτικών χώρων πετρελαίου και άλλων καυσίμων σε μια περιφέρεια της Χώρας μας. Το διατακτικό της αποφάσεως αυτής δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για το θέμα που μας απασχολεί σήμερα. Αντιθέτως, το ιστορικό της υποθέσεως αυτής σχετίζεται άμεσα με το ζήτημα του κόστους του χρόνου στη δικαιοσύνη. Η υπόθεση αυτή ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οπότε η εταιρία που ενδιαφερόταν να επενδύσει στην περιοχή ζήτησε από τη Διοίκηση να εγκρίνει τους αναγκαίους περιβαλλοντικούς όρους προκειμένου να ξεκινήσει την κατασκευή των εγκαταστάσεων που σας προανέφερα. Η Διοίκηση μετά από ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα ενέκρινε τους περιβαλλοντικούς όρους τον Απρίλιο του 2002 επισημαίνοντας μάλιστα στην σχετική απόφαση ότι είναι επιτακτική η ανάπτυξη παραγωγικών δραστηριοτήτων, στην οποία θα συνέβαλε και η επίδικη επένδυση, δεδομένου ότι επρόκειτο για παραμεθόρια περιοχή. Η εγκριτική αυτή απόφαση της Διοικήσεως και συγκεκριμένα του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας, προσεβλήθη από τον Δήμο, δηλαδή από ένα άλλο όργανο της Διοικήσεως υπό ευρεία έννοια, με αίτηση ακυρώσεως ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας τον Ιούνιο του 2002. Οκτώ χρόνια μετά, το 2010 το Δικαστήριο ακύρωσε την έγκριση περιβαλλοντικών όρων για το λόγο ότι για τη χωροθέτηση της επίδικης μονάδας στη συγκεκριμένη θέση δεν είχαν εξετασθεί ειδικώς εναλλακτικές λύσεις ούτε άλλωστε βεβαιωνόταν ότι διαπιστώθηκε αιτιολογημένα η έλλειψη εναλλακτικής λύσης για τη συγκεκριμένη αυτή χωροθέτηση. Με την ακυρωτική απόφαση αναπέμφθηκε η υπόθεση στη Διοίκηση, «προκειμένου να εξετασθούν, με βάση σχετική συμπληρωματική μελέτη, εναλλακτικές λύσεις, για την επίδικη δραστηριότητα, αφού ληφθεί υπόψη το ήδη εγκριθέν Περιφερειακό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης της οικείας Περιφέρειας και, περαιτέρω, να κριθεί αν συντρέχουν οι τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις για την έγκριση περιβαλλοντικών όρων για την εγκατάσταση και λειτουργία της επίδικης δραστηριότητας στην παραμεθόρια αυτή περιοχή. Ακολούθως υποβλήθηκε «Συμπληρωμένη και Επικαιροποιημένη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων 2010» για το έργο η οποία ενεκρίθη από τον Γενικό Γραμματέα της Περιφέρειας. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε αίτηση ακυρώσεως για την οποία έχει οριστεί δικάσιμος τον Απρίλιο και η πορεία της είναι προς το παρόν άδηλη. Για την ίδια δε υπόθεση, έχουν εκδοθεί και άλλες αποφάσεις τόσο του Συμβουλίου της Επικρατείας όσο και των Διοικητικών Δικαστηρίων και εκκρεμούν και άλλα ένδικα βοηθήματα και μέσα ενώπιόν τους.

Σε μια άλλη υπόθεση κάποιοι ιδιώτες και μια εταιρία ζήτησαν από τη Διοίκηση το 1998, τον χαρακτηρισμό ορισμένων εκτάσεων ως Περιοχών Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης (Π.Ο.Τ.Α.) προκειμένου να προβούν σε μια πολύ μεγάλη τουριστική επένδυση. Το 2001 η περιοχή αυτή χαρακτηρίσθηκε ως Π.Ο.Τ.Α. με Κοινή Υπουργική Απόφαση. Κατ’ επίκληση της ανωτέρω Κ.Υ.Α., και με σκοπό την απόκτηση από την εταιρεία του συνόλου των εκτάσεων, που έχουν χαρακτηρισθεί ως Π.Ο.Τ.Α., εκδόθηκε απόφαση των Υφυπουργών Οικονομικών και Τουριστικής Ανάπτυξης, με την οποία κηρύχθηκε αναγκαστική απαλλοτρίωση των ακινήτων που βρίσκονταν στην εν λόγω περιοχή. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε το 2004 αίτηση ακυρώσεως ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας. Το 2010, κι ενώ η επένδυση είχε ολοκληρωθεί δημοσιεύθηκε η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία ακύρωνε εν μέρει την προσβαλλόμενη πράξη λόγω της παρανομίας της αποφάσεως με την οποία χαρακτηρίσθηκαν οι επίδικες περιοχές ως Π.Ο.Τ.Α.

Τέλος, σε μία άλλη υπόθεση, το 1990 κάποιοι ιδιώτες είχαν ασκήσει ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου αγωγή αποζημιώσεως κατά του Ελληνικού Δημοσίου. Η αγωγή αυτή έγινε δεκτή το 1992 και το Διοικητικό Πρωτοδικείο υποχρέωσε το Δημόσιο να καταβάλει ορισμένα ποσά στους ιδιώτες νομιμοτόκως προς 6% από την επίδοση της αγωγής τους. Κατά της αποφάσεως αυτής οι ιδιώτες άσκησαν έφεση η οποία έγινε μερικώς δεκτή από το Διοικητικό Εφετείο το 1994. Εν συνεχεία οι ιδιώτες άσκησαν το 1994 αναίρεση με την οποία ζητούσαν, μεταξύ άλλων, να κριθεί ότι το επιτόκιο υπερημερίας του Δημοσίου δεν θα έπρεπε να είναι 6% αλλά όμοιο με τον ιδιωτών, το οποίο ήταν πάντοτε πολύ μεγαλύτερο. Η υπόθεση αυτή συζητήθηκε στο Α΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας το 2002 και εκδόθηκε απόφαση με την οποία η υπόθεση παραπέμφθηκε στην επταμελή σύνθεση του Τμήματος λόγω σπουδαιότητας. Εν συνεχεία η επταμελής σύνθεση με απόφασή της το 2007 παρέπεμψε την υπόθεση στην Ολομέλεια προκειμένου να επιλύσει το ζήτημα της συνταγματικότητας της διατάξεως που προέβλεπε μειωμένο επιτόκιο υπερημερίας για το Δημόσιο σε σχέση με τους ιδιώτες. Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας επέλυσε το 2009 το ζήτημα που της είχε παραπέμψει το Τμήμα, έκρινε ότι επίδικη διάταξη ήταν αντισυνταγματική και ανέπεμψε την υπόθεση στο Τμήμα προκειμένου να την κρίνει οριστικά. Πράγματι, το Τμήμα συμμορφούμενο με την απόφαση της Ολομέλειας, αναίρεσε το 2010 την απόφαση του Διοικητικού Εφετείο και ανέπεμψε την υπόθεση σε αυτό προκειμένου να κριθεί το τεθέν ζήτημα επί της ουσίας. Τη συνέχεια της υποθέσεως δεν τη γνωρίζω αλλά δε θεωρώ απίθανο η υπόθεση να μην έχει επιλυθεί οριστικά και να είναι εκ νέου εκκρεμής στο Διοικητικό Εφετείο ή σε κάποιο άλλο δικαστήριο.

Pages: 1 2 3 4 5

You may also like...