Θόδωρος Σκυλακάκης, Απροστάτευτοι πολίτες, ανοχύρωτη χώρα

skylakakis

Ζούμε στη χώρα όπου ο πολίτης είναι και αισθάνεται απόλυτα απροστάτευτος. Όχι μόνο για όσα εφιαλτικά έφερε η κρίση –ανεργία, φτώχεια, απόγνωση, εγκληματικότητα– αλλά και για όσα αυτονόητα θα ανέμενε αν η χώρα είχε πράγματι αρχίσει να αλλάζει ουσιαστικά. Την προστασία από την αυθαιρεσία του συνδικαλιστή, από την τυραννία της συντεχνίας, από την καταχρηστική άσκηση της εξουσίας.

Την αυθαιρεσία του συνδικαλιστή τη βιώνουν οι Αθηναίοι όλο αυτό το τελευταίο διάστημα. Η ταλαιπωρία τους είναι η ίδια ακόμα και όταν η συμμετοχή στις απεργίες πέφτει στο 15%. Όσο για την κυβέρνηση, χρησιμοποιεί την υπόθεση για να πολώσει την κοινωνία, αντί να έχει κάνει προ πολλού το αυτονόητο. Να μεταρρυθμίσει το νόμο περί συνδικαλισμού, έτσι ώστε να προστατεύονται προπαντός οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι βιώνουν συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα τελείως απροστάτευτοι, και να περιορίσει ταυτόχρονα την ομηρία της κοινωνίας από επαγγελματίες κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές θεσπίζοντας την προκήρυξη απεργιών –τουλάχιστον σε φορείς που προσφέρουν μονοπωλιακά υπηρεσίες– μόνο μετά από καθολική μυστική ψηφοφορία των εργαζομένων.

Για την τυραννία της συντεχνίας θα σας πω μια ιστορία που έμαθα τελευταία, καθώς έχω φέρει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή την υπόθεση της απελευθέρωσης των φαρμακείων. Μια γυναίκα φαρμακοποιός από τη Βόρεια Ελλάδα αναγκάστηκε για οικογενειακούς λόγους να ανοίξει καινούργιο φαρμακείο σε μια άλλη πόλη, στον ίδιο νομό όπου είχε το φαρμακείο της. Αντιμετώπισε απίστευτο πόλεμο από την τοπική συντεχνία. Τόσο αμείλικτο, που πιέστηκε ακόμα και ο ΕΟΠΥΥ για να μην της πληρώνει όσα της χρωστάει. Απαυδισμένη, ψάχνει να πουλήσει το φαρμακείο και να αλλάξει πάλι πόλη, αλλά η συντεχνία εμποδίζει ακόμα και την πώληση της επιχείρησής της.

Για την καταχρηστική άσκηση της εξουσίας αρκεί η υπόθεση Γεωργίου. Πρόκειται για άνθρωπο με διεθνή καριέρα, που από τότε που ανέλαβε την ΕΛΣΤΑΤ κανείς πλέον στο εξωτερικό δεν αμφισβητεί τα ελληνικά στατιστικά στοιχεία. Διώκεται παρ’ όλα αυτά για κακούργημα, γιατί «φούσκωσε», λέει, το έλλειμμα του 2009, το οποίο αποδέχονται όμως όλοι οι διεθνείς οργανισμοί! Τι συνέβη το 2009; Ο προϋπολογισμός της χρονιάς εκείνης προέβλεπε έλλειμμα 2% του ΑΕΠ. Τον Ιούνιο η κυβέρνηση μίλαγε για έλλειμμα 4% του ΑΕΠ. Το Σεπτέμβριο για 6%, τις μέρες προ των εκλογών για 8%. Μετεκλογικά ο κ Παπακωνσταντίνου έστειλε στοιχεία για 12%. Το πραγματικό ήταν πάνω από 15%. «Κακούργος» όμως είναι ο κ. Γεωργίου, που το μέτρησε. Από το 2000 μέχρι το 2008 το έλλειμμα που καταθέταμε απολογιστικά στη Eurostat ήταν κάτω από το μισό από το πραγματικό. Αντί για 6,2%, που ήταν ο μέσος όρος του πραγματικού, καταθέταμε κατά μέσο όρο 2,7%. Η απάτη αυτή μας οδήγησε στη χρεοκοπία και το μνημόνιο. «Κακούργος» όμως είναι ο κ. Γεωργίου, που πρώτος άρχισε να καταγράφει την αλήθεια.

Συμπέρασμα: Στην Ελλάδα δεν άλλαξε τίποτα. Συνεχίζουν να υποφέρουν προπαντός οι αθώοι, οι αδύναμοι και όσοι λένε την αλήθεια. Και στις πλάτες τους συνεχίζουν να κάνουν καριέρα οι καιροσκόποι της πολιτικής. Κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι. Απροστάτευτοι πολίτες σε ανοχύρωτη χώρα.

You may also like...