Θανάσης Παπανδρόπουλος, Η Ευρώπη του ευρώ και οι εχθροί της

Όταν ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ κ. Άνχελ Γκουρία δηλώνει χωρίς περιστροφές ότι κάποιοι επιδιώκουν την καταστροφή του ευρώ, ενδεχομένως δε και τη διάλυση της Ευρώπης, σίγουρα γνωρίζει εκ των ένδον τί συμβαίνει…

moreau1Ναι, στο διεθνές γαλλικό κανάλι «Φρανς 24» ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ) κ. Άνχελ Γκουρία δήλωσε ξεκάθαρα σε συνέντευξή του ότι «κάποιοι κερδοσκόποι και άλλοι τινες επιδιώκουν την κατάρρευση του ευρώ για λόγους που εύκολα γίνονται αντιληπτοί…». Ταυτόχρονα, όμως, οι ίδιοι κύκλοι τροφοδοτούν και μία μαζική παραπληροφόρηση γύρω από τα ευρωπαϊκά δρώμενα, με αποτέλεσμα ο απλός πολίτης να μην καταλαβαίνει απολύτως τίποτε. Δυστυχώς δε σχεδόν ανύπαρκτος είναι και ο τεκμηριωμένος αντίλογος στα όσα χύδην κυκλοφορούν εις βάρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ας δούμε, όμως, τί μπορεί να συμβαίνει.

Το ευρωπαϊκό πείραμα που δρομολογήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι μοναδικό στον κόσμο –κάτι που αναγνωρίζουν ακόμη και οι εχθροί του. Διότι, ιστορικά, για πρώτη φορά κράτη έθνη που προκάλεσαν δύο παγκόσμιους πολέμους αποφάσισαν να δημιουργήσουν μία ένωση η οποία, ναι μεν υπαγορεύθηκε από πολιτικούς λόγους, αλλά για να προχωρήσει στηρίχθηκε στην οικονομική και νομισματική της ολοκλήρωση. Και η τελευταία, αν και βρίσκεται πάντα σε φάσεις βελτιώσεων και προσαρμογών, έχει επιτρέψει μέχρι σήμερα στην Ευρώπη να είναι η πρώτη εμπορική δύναμη στον κόσμο και να διαθέτει το δεύτερο παγκόσμιο αποταμιευτικό νόμισμα, το ευρώ. Επίσης, χάρη στα 60 χρόνια ειρήνης που γνώρισε η Γηραιά Ήπειρος, κατάφερε μέσα από τις υψηλές αναπτυξιακές της επιδόσεις στις τρεις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες να αποκτήσει ένα ζηλευτό επίπεδο κοινωνικών παροχών οι οποίες σήμερα συνθέτουν το διεθνώς γνωστό «ευρωπαϊκό κράτος ευημερίας».

Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι αυτά τα ευρωπαϊκά μεταπολεμικά επιτεύγματα δεν έχουν μόνον φίλους και θαυμαστές. Η Ευρώπη έχει επίσης σκληρούς εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, που απεργάζονται την διάλυσή της –η κάθε πλευρά, ωστόσο, για διαφορετικούς λόγους. Οι εξωτερικοί της εχθροί θέλουν να περιορίσουν την οικονομική και εμπορική της δύναμη και να συρρικνώσουν ένα δημοκρατικό κοινωνικό κράτος το οποίο θεωρούν προκλητικό για τα δεδομένα άλλων λαών. Οι εσωτερικοί εχθροί της Ευρώπης κατά κανόνα εντοπίζονται στις ακραίες πολιτικές δυνάμεις οι οποίες «οραματίζονται» άλλες εποχές. Υπάρχει, τέλος, και μία ορισμένη φιλελεύθερη μερίδα Ευρωπαίων οι οποίοι θεωρούν ότι τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα συνιστούν μία νέου τύπου συγκεντρωτική και αυταρχική εξουσία, η οποία δεν έχει την απαραίτητη λαϊκή αναγνώριση. Επικρίνουν έτσι την «Ευρώπη των επιδοτήσεων και της γραφειοκρατίας», η οποία, κατά την αντίληψή τους, στερείται και δημοκρατικής νομιμότητας. Οι δυνάμεις αυτές, όμως, θέλουν θεσμική αλλαγή στην ΕE και όχι την κατάργησή της.

Γεγονός είναι ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα που συνέλαβαν οι Ζαν Μονέ, Ρομπέρ Σουμάν και άλλοι σίγουρα δεν διεκδικεί εύσημα τελειότητας. Η τελειότητα δεν υπάρχει και ούτε θα υπάρξει. Όμως, η διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που ξεκίνησε από την Ρώμη στις 25 Μαρτίου 1957 επιδέχεται συνεχώς βελτιώσεων και σήμερα, 55 χρόνια μετά την δρομολόγησή της, σίγουρα βρίσκεται σε μία αποφασιστική καμπή της ύπαρξής της. Πρόκειται για την καμπή των ζωτικών αποφάσεων υπό συνθήκες κρίσης και αμφισβήτησης του εγχειρήματος ως προς το νομισματικό κυρίως σκέλος του.

Στο πλαίσιο αυτό, οι μεν εχθροί της Ευρώπης έχουν κάθε λόγο να προωθούν την διάλυσή της, οι δε επικριτές της εκμεταλλεύονται την ευκαιρία για να προβάλλουν και να προωθήσουν επικοινωνιακά μιαν «άλλη Ευρώπη» προσαρμοσμένη στις δικές τους, ιδεολογικές κυρίως, αντιλήψεις. Έτσι, με επίκεντρο τα αγγλοσαξωνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ) προβάλλονται θεωρίες διαλύσεως της ευρωζώνης ή εξόδου από αυτήν χωρών όπως η Ελλάδα. Προς τεκμηρίωση δε των θεωριών τους, οι υπέρμαχοι της διαλύσεως ή της ελληνικής εξόδου επικαλούνται θεωρητικές και ιδεολογικές καταστάσεις, αφήνοντας εντελώς κατά μέρος την ιστορική πραγματικότητα –που κατά κανόνα είναι και κορυφαία πηγή κεκτημένης εμπειρίας. Στους οπαδούς λοιπόν αυτών των απόψεων θα πρέπει να υπενθυμίσουμε κάποια γεγονότα.

Pages: 1 2 3

You may also like...