Παν. Δρακόπουλος, Για να ξαναδώσουμε την Ευρώπη στους Ευρωπαίους (2)

 

clock15. Το ευρώ και το ναρκοπέδιό του

Ας δούμε καθαρά ποιό είναι το τοπίο εμπρός μας. Έπειτα από 60 χρόνια πορείας προς την ένωση, έπειτα από 200.000 σελίδες νομοθεσίας, έπειτα από αμέτρητο αριθμό συμφωνιών και απέραντο αριθμό συνόδων, και ενώ ο κ. Βαν Ρομπάυ ετοιμάζεται να εγκαινιάσει στις Βρυξέλλες το νέο μεγαλοπρεπές κτίριο που θα ονομάζεται Europa, φθάσαμε στο σημείο να βλέπουμε ότι οικοδομούμε μιαν Ευρώπη την ώρα που οι Ευρωπαίοι απομακρύνονται ή και διώχνονται από αυτήν.

Η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι η Κομισιόν, ούτε το Γιουρογκρούπ, ούτε τα κτίρια, αυτά που ορίζουν ποια είναι η Ευρώπη, πού πηγαίνει και αν ποτέ θα φθάσει εκεί όπου πηγαίνει. Είναι οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι απαντούν ευθέως απορρίπτοντας τους χωρίς πνοή και σθένος πολιτικούς: είναι αμφίβολο αν στις ευρωεκλογές του 2014 θα ψηφίσει το 30% των πολιτών, παρά την προπαγάνδα που υπολογίζεται ότι θα μας κοστίσει πολλά εκατομμύρια ευρώ. Αυτή η αποξένωση του πολίτη από ότι θάπρεπε να είναι η Βουλή του, η κοινότητά του, είναι το έργο των πολιτικών, αυτό είναι το δικό τους επίτευγμα.

Ποια είναι η Ευρώπη των υποτίθεται αρμοδίων; Κάθε οικονομολόγος ή και πολιτικός προβαίνει σε δηλώσεις και εξηγεί ποιοι πρέπει να φύγουν και πώς ακριβώς να κινηθούν όσοι μείνουν. Αλλά ακούστε κύριοι, όσοι από σας έχετε τα αυτιά σας όχι μόνο για να στηρίζετε τα γυαλιά σας: οι Ευρωπαίοι μέσα στους αιώνες δεν έφτιαξαν έναν πολιτισμό για να τον παραδώσουν στους αρμοδίους. Και αυτοί που έφτιαξαν την Ευρώπη μέσα από τις φλόγες του πολέμου δεν την έφτιαξαν για να εξυπηρετήσουν τα funds. Οι ευρωπαϊκοί λαοί και οι ιδρυτές Πατέρες της ενωμένης Ευρώπης αγωνίστηκαν για τις αξίες αυτού του πολιτισμού, μέσα στις οποίες δεν περιλαμβάνεται το δικαίωμα να ορίζεται η μοίρα της Ευρώπης από οικονομικούς κύκλους και συμβούλους των funds.

Αναμφίβολα υπάρχει οικονομική κρίση, και η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια. Συμφωνούμε απολύτως. Η οικονομική κρίση της Ευρώπης όμως είναι πολύ μεγάλη για να αφεθεί στα χέρια των τεχνοκρατών– εκτός εάν πρόκειται για το ανάστημα ενός Μόντι. Είναι κρίση που απαιτεί πολιτική απάντηση, είναι κρίση που αξιώνει συμμετοχή των Ευρωπαίων, όλων των Ευρωπαίων.

Δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις αμέσως ότι μπροστά μας υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι: της κατάργησης του ευρώ ή της κατάργησης των εμποδίων του.

Στην πράξη, οι επιλογές δεν υπάρχουν, διότι το βέβαιο είναι ένα: δεν μπορεί να συμβεί κατάργηση του ευρώ χωρίς αυτό να σημάνει αμέσως και διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ας μη ξεχνάμε ότι η ΕΕ δεν είναι (ακόμη, ελπίζουμε) σε θέση να έχει κοινή άμυνα, δεν είναι σε θέση να ορίσει και να υπερασπίζεται τα σύνορά της, δεν είναι σε θέση να έχει και να υπερασπίζει γεωπολιτικά συμφέροντα. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι σε θέση να έχει ούτε και ενιαίο νόμισμα, τι είναι σε θέση να έχει; Κοινή ποδοσφαιρική ομάδα; Κάθε συζήτηση για διατήρηση της ΕΕ χωρίς το ευρώ προϋποθέτει άλλη και σαφώς αντιευρωπαϊκή σκοπιμότητα. Η σκοπιμότητα αυτή εισηγείται την παλιά βρετανική άποψη: η Ευρώπη να μην είναι τίποτε περισσότερο από ζώνη ελευθέρων συναλλαγών, τίποτε περισσότερο από περιοχή αφορολόγητης διακίνησης κεφαλαίων και προϊόντων. Αυτό το αρνούμαστε σχεδόν όλοι οι Ευρωπαίοι: Πρόσφατη έρευνα του οίκου PEW έδειξε ότι σε πλειοψηφίες περίπου των δύο τρίτων οι Ευρωπαίοι της ευρωζώνης στηρίζουν το ευρώ και θέλουν να μείνουν σε αυτό — ακόμη και οι τόσα υφιστάμενοι Έλληνες. Και μάλιστα, η στήριξη του ευρώ είναι μεγαλύτερη σε πολίτες που έχουν μέση ή και ανώτερη εκπαίδευση.

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, υπάρχει μόνο μία λύση, μία κατεύθυνση: η κατάργηση των εμποδίων του ευρώ. Και αυτά τα δημιουργεί η άρνηση των εθνικών γραφειοκρατιών να υποταχθούν σε κανόνες της Ένωσης. Είναι εμπόδια που θα ξεπεραστούν μόνον εάν εφαρμοσθεί κοινή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική και στη συνέχεια κοινή κοινωνική πολιτική.

Pages: 1 2

You may also like...