Παν. Δρακόπουλος

Ποιος ο ευρωπαϊκός πολιτισμός

Ομιλία του κ. Παν. Δρακόπουλου στα γραφεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Αθήνα), στα πλαίσια συζήτησης που διοργάνωσε το ελληνικό τμήμα της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, 31 Ιανουαρίου 2012.

pan papΕίναι συνηθισμένο να αρχίζουμε ευχαριστώντας αυτόν που μας κάλεσε στο βήμα, αλλά θα ευχαριστήσω πέρα από τα συνιθισμένα, με πολύ θέρμη και συγκίνηση, τον ιδιαιτέρως αγαπητό φίλο Αθανάσιο Παπανδρόπουλο. Η παρουσία μου εδώ είναι καρπός κοινής μας πορείας, πορείας μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα, μεταφέροντας το φως του ευρωπαϊκού ιδεώδους μέσα στη νύχτα της πολιτικής ζωής του τόπου μας, μιας ζωής που ακροβατεί ανάμεσα στον κορπορατισμό και τον κρατισμό, δηλαδή ανάμεσα σε δυό φασισμούς, που παίρνουν την ισχύ τους από τον παλιό κι ωστόσο αξέχαστο κοτζαμπασισμό.

Ετούτη την ώρα, στην Ελλάδα, είναι δύσκολο αν όχι παρανοϊκό, να βγαίνεις να υπερασπίζεσαι το ευρωπαϊκό ιδεώδες. Κυριαρχούν τα λάβαρα της επιθετικής άρνησης, μια και η δυστυχία μας αποδίδεται στην Ενωμένη Ευρώπη, αντί να αποδίδεται εκεί που ανήκει. Από την εποχή της Επανάστασης του ΄21 έως και σήμερα, βλέπουμε τους Ευρωπαίους φιλέλληνες σαν αγελάδες έτοιμες να τις αρμέξουμε -το έζησε αυτό ήδη ο Λόρδος Βύρων- , αρνούμενοι να ενταχθούμε στο ευρωπαϊκό οργανισμό. Και γινόμαστε έξαλλοι διότι οι εταίροι μας αρνούνται να παίζουν συνέχεια το ρόλο της καλής Νταίζη, της πιτσιλωτής μας αγελαδίτσας. Αυξάνονται και πληθύνονται στο διαδίκτυο οι φωνές αυτών που μας λένε ότι εμείς δεν είμαστε καθόλου άσχημοι, αλλά είναι φανερό πως είμαστε θύματα μιας γιγαντιαίας συνομωσίας των καθρεπτών.

Ανέβηκα λοιπόν στο βήμα αυτό νιώθοντας την ανάγκη να σας ευχαριστήσω κι εσάς όλους, που ήλθατε να με ακούσετε, σε πείσμα των κυρίαρχων αισθημάτων, ήλθατε καταγράφοντας μια πράξη αντίστασης στην τρέχουσα υποκουλτούρα της μετάθεσης ευθυνών. Ανάμεσά σας βρίσκονται και μερικοί φίλοι, αληθινά φίλοι, στων οποίων τη στήριξη οφείλω το γεγονός ότι χρόνια τώρα μπορώ και ορθώνω κι εγώ ανάστημα, έτσι ώστε να έρχομαι στο βήμα για να υποστηρίξω τα ζώπυρα της πολιτιστικής μας κοινότητας, της ευρωπαϊκής.

Είπα πολιτιστικής μας κοινότητας κι όχι ενότητας, διότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός δεν είναι ενιαίος, αλλά συνιστά μια κοινότητα. Δεν είναι ενιαίος ούτε σε γλώσσα, ούτε σε παράδοση, ούτε σε ιστορία. Πολλές φορές βυθίστηκε στην άβυσσο της πολεμικής σύγκρουσης και της σκληρής προκατάληψης. Κι όμως, σε πείσμα τω συγκρούσεων, των προκαταλήψεων και των αντιθέσεων, μένει πάντοτε μια κοινότητα. Μιλώντας πριν δεκαετίες σε συνέδριο της Ενωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων είχα αναφερθεί σε αυτήν την κοινότητα, τονίζοντας ότι όλα τα παιδιά της Ευρώπης διαβάζουν παραμύθια του Αντερσεν, όλοι είμαστε θεατρόφιλοι και αναφωνούμε μαζί με τον Γκαίτε «Σαίξπηρ για πάντα!», όλοι νιώθουμε μεγάλους τον Ναπολέοντα, τον Καβούρ, την Ελισσάβετ την Α΄, όλοι ανοίγουμε την ψυχή μας ακούγοντας Μπαχ και τον χαιρετισμό σ΄αυτόν από τον Προκόφιεφ, όλοι μάθαμε να βλέπουμε τον κόσμο και το άλλο μέρος του με τα μάτια του Φειδία, του Μιχαήλ Άγγελου, του Γκρέκο, του Μπρώυγκελ, του Σεζάν, όλοι καθόμαστε παρά τους πόδας του Καντ, και όλοι συμμεριζόμαστε την άνοδο στο νοητό ύψος που μας υποβάλλουν οι μεγάλες καθεδράλες κι ο Ντάντε. Δεν χωριζόμαστε σε διαφορετικά έθνη όταν αφηνόμαστε στην ψυχή μας, στην κουλτούρα μας.

Ο φιλόσοφος Ζακ Μαριταίν έγραφε την Άνοιξη του 1940 – όταν δηλαδή άρχιζε η εισβολή των Γερμανών στη Γαλλία- , απευθυνόμενος στους Ευρωπαίους νέους: « Έχετε κοινό παρελθόν και μοιράζεστε τις ίδιες αναμνήσεις με τους νέους των άλλων χωρών της Ευρώπης, ακόμη κι αν αυτές είναι αναμνήσεις από μάχες. Έχετε μια κοινή αντίληψη για την πολιτική ζωή, και μοιράζεστε τις ίδιες ελπίδες για το μέλλον σας. Μοιράζεστε τα ίδια ιδεώδη, υπερασπίζεσθε με τα ίδια επιχειρήματα, τον ίδιο πολιτισμό. Γι αυτό και τώρα ακόμη, μέσα στη μάχη, πρέπει να δίνετε το αίμα σας για τη πατρίδα σας, αλλά την ίδια στιγμή και για την πεποίθηση ότι θα έλθει η ώρα που το όνειρό σας θα γίνει πραγματικότητα, ότι θα έλθει η ώρα για μια ομοσπονδία της Ευρώπης».

Pages: 1 2 3 4 5 6 7

You may also like...