Jean A. Pirlot, Χάγη

Πολύ σύντομα η οργάνωση, που προεδρεύεται από το Γάλλο Αντρέ Φιλίπ, περιορίζει τις φιλοδοξίες της, αλλάζει όνομα και γίνεται «Σοσιαλιστική Κίνηση για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», τίτλος που ηχεί πιο ρεαλιστικά.

Με τα χοντρά μυωπικά γυαλιά του, ο Ανρύ Τζιρονέλλα είναι ο πιο ιδεώδης γενικός γραμματέας της, αφού έχει εκτός από τα άλλα προσόντα και απέραντη πείρα, σχετικά με τις διεθνείς σχέσεις. Αυτός ο Ισπανός ρεπουμπλικάνος…

— Ισπανός; Ναι, ήμουν Ισπανός όταν η Ισπανία ήταν ακόμη δημοκρατική. Σήμερα προτιμώ να είμαι Καταλανός, λέει ο ίδιος.

Τέλος πάντων. Τέτοιος είναι ο άνθρωπος: γεμάτος από τρυφερότητα, ταυτόχρονα όμως άκαμπτος, πάντα αβρός και κάποτε δύστροπος.

* * *

— Πώς συμβαίνει να υπάρχουν τόσο πολλά κινήματα που επιδιώκουν την ένωση της Ευρώπης, χωρίς να έχουν αποφασίσει πριν από όλα να συνεννοηθούν τα ίδια; διερωτώνται οι Ντάνκαν Σάντυς και Ζοζέφ Ρέτινγκερ.

Τώρα οι δύο άνδρες συναντιούνται συχνά, καλεσμένοι στις ίδιες συγκεντρώσεις, κατεχόμενες από τις ίδιες ανησυχίες. Παρόμοιο ερώτημα διατυπώνουν στη Γαλλία οι Ντανιέλ Σερριύς και Ρενέ Κουρτέν. Αν δεν γίνει κάτι, οι πολυάριθμες αυτές οργανώσεις θα καταλήξουν σ’ αυτό για το οποίο κατηγορούν συγκεκριμένα τα ευρωπαϊκά κράτη. Δηλαδή, να ασκούν το καθένα τη δική του πολιτική αντί να προτάσσουν τη σύγκλιση των κοινών συμφερόντων.

Ο κίνδυνος γίνεται ακόμη μεγαλύτερος, από το γεγονός ότι δεν λείπουν οι αποκλίσεις και αντιθέσεις: η «Ευρωπαϊκή Ένωση των Φεντεραλιστών» κλίνει προς τα «αριστερά» όπου συναντιέται με τη «Σοσιαλιστική Κίνηση για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης». Εξάλλου, οι «Νέες Διεθνείς Ομάδες» δεν συμπαθούν τις «φεντεραλιστικές» θέσεις και παρουσιάζονται περισσότερο ως «ενωτικές», σύμφωνα με το λεξιλόγιο της εποχής• το ίδιο και η «Αυτόνομη Ένωση Οικονομικής Συνεργασίας».

Οι ειρηνοποιές αρετές του κρασιού «Μπορντώ» αποδείχθηκαν για άλλη μια φορά θαυματουργές. Χάρη σε μερικές φιάλες του, που καταναλώθηκαν σε κάποιο εστιατόριο της Σανζ Ελυζέ επιτεύχθηκε προκαταρκτική συμφωνία για να συγκροτηθεί μια «Επιτροπή συνδέσεως των Κινημάτων για την Ευρωπαϊκή Ενότητα». Επίσης, έγινε εύκολα αποδεκτός ο «πολιτικά ουδέτερος» γενικός γραμματέας της. Ο Πωλ Νωντέν συγκέντρωνε πράγματι όλα τα απαιτούμενα προσόντα. Γάλλος, γενικός διευθυντής της «Επιτροπής Οικονομικής και Τελωνειακής Δράσεως» και πρόεδρος του Γαλλοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου.

* * *

— Δεν ξέρουμε τι εννοούν με τη λέξη «σύνδεση», παρατήρησε σκεπτικός ο Ρέτινγκερ.

Η ώρα ήταν κατάλληλη για αναλύσεις και διαπιστώσεις. Το Μοντρέ είναι πόλη ιδιαίτερα ευχάριστη στις αρχές του φθινοπώρου και τόσο ο Ντάνκαν Σάντυς, όσο και ο Ζοζέφ Ρέτινγκερ, ήξεραν να απολαμβάνουν τα σύντομα διαλείμματα που μεσολαβούσαν μεταξύ ενός συνεδρίου των φεντεραλιστών και μιας συνεδρίασης της Ευρωπαϊκής Κοινοβουλευτικής Ενώσεως.

— Αποτελεί τρελό εγχείρημα να αναζητήσει κανείς προσέγγιση ανάμεσα στις πολιτικές θέσεις και αντιθέσεις. Οποιαδήποτε προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση είναι άσκοπη, είπε ο ένας.

— Ιδεώδης θα ήταν η συνένωση όλων των οργανώσεων, για συ-ντονισμένη δράση, απάντησε ο άλλος.

— Για ποια δράση;

— Στη Μεγάλη Βρετανία υπήρχε πριν από τον πόλεμο η «Πης Πλέτζ», το «Αίτημα για Ειρήνη». Σ’ αυτή την κίνηση μετείχαν παμπολλες ετερόκλητες οργανώσεις, χωρίς καμιά απ’ αυτές να απαρνηθεί τον ιδιότυπο χαρακτήρα της.

— Έλεγαν τότε: «Πληρώνει η Μόσχα». Δεν έχει σημασία αν δίκαια ή άδικα. Η αλήθεια είναι ότι χρειάζονται τεράστια οικονομικά μέσα, τοιχοκολλήσεις, εθελοντική εργασία, ολοσέλιδες δημοσιεύσεις στον τύπο…

— Και γιατί όχι μια «Διάσκεψη της Ευρώπης», μια συγκέντρωση στην οποία να προσκληθούν προσωπικότητες όλων των ειδών. Όχι μόνο πολιτικοί άνδρες αλλά και καλλιτέχνες, σοφοί, επιστήμονες, βιομήχανοι και συνδικαλιστές και… Όλοι μαζί θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν αξιόλογα τις διάφορες τάσεις της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης…

Η συζήτηση κράτησε όλη τη νύχτα. Κατά τα ξημερώματα, η τρελή έμπνευση είχε πάρει τη μορφή συγκεκριμένου σχεδίου, αδιάφορο αν και αυτό ήταν εξίσου τρελό.

* * *

Το θέμα όμως δεν προσφέρεται για ειρωνείες. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η προσπάθεια που καταβάλλουν οι άνθρωποι αυτοί για να δώσουν πνοή στις πολυάριθμες μικρο-οργανώσεις είναι κάτι περισσότερο από συγκινητική. Μη ξεχνάμε ότι αυτοί ήταν από τους πρώτους —ή μάλλον οι πρώτοι— που αντιλήφθηκαν το μέγεθος των επιπτώσεων από τον φρικτό αυτό πόλεμο, ο οποίος μόλις τώρα έληξε, και τιμούν γι’ αυτό την Ευρώπη. Την ώρα που αναπτύσσουν την πυρετώδη δραστηριότητά τους, η Ιστορία δεν τους οφείλει ακόμη τίποτε, βαρύνεται όμως με το χρέος να αναγνωρίσει κάποτε πόσο μεγάλο ήταν το έργο τους.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19

You may also like...