Jean A. Pirlot, Χάγη

Μόλις περάσεις κάτω από τη σκοτεινή στοά της «Σπουιπόορτ» βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον όπου επικρατεί αδιατάρακτη σιωπή. Οι θόρυβοι της πόλης δεν φθάνουν ως τη μεγάλη εσωτερική πλατεία, γιατί αναχαιτίζονται από τα κτήρια του Κοινοβουλίου και των υπουργείων που τα πλαισιώνουν με τις μεγαλοπρεπείς στοές τους. Η επιβλητικότητα ολόκληρου του χώρου σε παρακινεί να επιβραδύνεις το βήμα σου και να πάρεις το επίσημο ύφος, με το οποίο περιδιάβαζαν κάτω από τις στοές οι πανίσχυροι διευθυντές της «Εταιρείας των Ινδιών» και οι ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί της παλιάς εποχής. Η επιβλητικότητα που τονίζεται ακόμη πιο έντονα από ένα κτήριο γοτθικού ρυθμού, με δύο ψηλούς και κομψούς πυργίσκους, που βρίσκεται στο βάθος της πλατείας σαν για να θυμίζει ότι στο χώρο αυτό γράφεται εδώ και αιώνες η ιστορία της χώρας. Η «Αίθουσα των Ιπποτών» με τα πολύχρωμα βιτρό της τα αψιδωτά παράθυρα, τα λίγα σκαλιά του πρόθυρου, που προστατεύεται από το σκαλισμένο ξύλινο επιστέγασμά του, φαντάζει σαν μεσαιωνικός ναός.

Με άνθη, αληθινή πλημμύρα κι εδώ, είναι στολισμένο το εσωτερικό της αίθουσας. Απ’ αυτά καλύπτεται ακόμη και το τεράστιο μαύρο μάρμαρο που επιστεγάζει τα δύο μεγάλα τζάκια στο βάθος απέναντι από την κύρια είσοδο. Οι σύνεδροι της Διασκέψεως της Ευρώπης θα βρουν διασκεδαστική την ιστορία της αίθουσας, που για πολλά χρόνια ονομαζόταν «η αίθουσα του λαχείου», γιατί σ’ αυτή γίνονταν οι κλη-ρώσεις του από το 1709 ως το 1855. Ίσως υπάρξουν και κακόγλωσσοι που θα θελήσουν να θυμίσουν ότι η Αίθουσα των Ιπποτών είχε μετατραπεί σε στρατιωτικό νοσοκομείο, λίγο μετά το τέλος της βασιλείας του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, όταν οι Κάτω Χώρες έγιναν επαρχίες προσαρτημένες άμεσα στη Γαλλία.

Σήμερα όμως δεν είναι ώρα για αστεία! Οι φωνές που αντηχούν ζωηρά στην είσοδο γίνονται ξαφνικά πιο διακριτικές μόλις οι σύνεδροι περάσουν το κατώφλι της. Ο επιβλητικός θόλος, που υψώνεται είκοσι πέντε μέτρα πάνω από την επιφάνεια του εδάφους, τονίζει εντονότερα τη θρησκευτικότητα του χώρου. Αλλά δεν είναι αυτή που κάνει τον τόνο της φωνής να χαμηλώνει• ούτε το εντυπωσιακό παραπέτασμα από κατακόκκινο βελούδο που κρέμεται πίσω από την εξέδρα, στην οποία κάθεται η βασίλισσα όταν κηρύσσει την έναρξη των συνόδων του Κοινοβουλίου. Είναι κάτι άλλο: μια παράξενη ατμόσφαιρα, κράμα από συγκίνηση και ενθουσιασμό που φαίνεται να περιβάλλει τόσο τους τυπικούς χαιρετισμούς όσο και τις εγκάρδιες συναντήσεις. Κάθε τόσο, ακούγονται χειροκροτήματα που σημαίνουν ότι κάποια γνωστή προσωπικότητα έκαμε την εμφάνιση της. Το φιλοφρόνημα που ακούγεται συχνότερα είναι: «θα παραξενευόμουν αν δεν συναντούσα και σένα εδώ…»

* * *

Ένας άνδρας, με μέτριο ανάστημα, προχωρεί διακριτικά μέσα στην αίθουσα. Με το ζωηρό βλέμμα του αναζητάει θέση για να καθήσει. Από κάποιο κοντινό σημείο ακούγονται οι πρώτες επευφημίες, που δυναμώνουν βαθμιαία για να καταλήξουν σε αληθινή αποθέωση. Ο Κόνραντ Αντενάουερ, ο δήμαρχος της Κολωνίας και Πρόεδρος της C.D.U., της Χριστιανικής Δημοκρατικής Ενώσεως, που φάνηκε στην αρχή να ξαφνιάζεται, δεν αμφιβάλλει πια• οι απροσδόκητες και αυθόρμητες εκδηλώσεις απευθύνονται σ’ αυτόν τον ίδιο. Το ρυτιδωμένο πρόσωπο του, με τα λεπτά χείλη, φωτίζεται σιγά-σιγά από ένα συγκινημένο χαμόγελο και προσπαθώντας να κρύψει την ταραχή του σφίγγει τα χέρια που απλώνονται προς το μέρος του. Αισθάνεται ότι οι εκδηλώσεις αυτές δεν αφορούν τόσο πολύ το πρόσωπο του, αλλά περισσότερο τις ελπίδες και προσδοκίες που γεννάει σ’ όλους η δημοκρατική εξέλιξη της Γερμανίας.

Ο Βέλγος γερουσιαστής Ετιέν ντε λα Βαγγέπουσσεν σκύβει προς το μέρος του γείτονά του και του ψιθυρίζει: «Το περασμένο φθινόπωρο έλαβα μέρος στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Κοινοβουλευτικής Ενώσεως, που έγινε στο Γκστάαντ, προεδρευόμενο από τον Έλληνα συνάδελφό μας Λέοντα Μακκά. Οργανωτής της συνόδου εκείνης ήταν ο Κουντενχόβε-Καλέργης, που ανέλαβε την πρωτοβουλία και την ευθύνη να κληθεί και αντιπροσωπεία από τη Δυτική Γερμανία. Η απόφαση αυτή κρίθηκε τότε άκαιρη και πολλοί από τους συνέδρους ήταν αντίθετοι».

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19

You may also like...