Jean A. Pirlot, Χάγη

Η αίθουσα ήταν κιόλας γεμάτη όταν εμφανίστηκε ο Κόνραντ Αντενάουερ —σχεδόν άγνωστος τότε— συνοδευόμενος από άλλα τέσσερα μέλη της γερμανικής αντιπροσωπείας. Σκληρά και εχθρικά τα βλέμματα όλων, καρφώθηκαν πάνω στους παρείσακτους που κατέλαβαν τις θέσεις τους, περιβαλλόμενοι από την παγερή σιωπή, που είχε απλωθεί μέσα στην αίθουσα. Ο Αντενάουερ, ασυγκίνητος, παρουσίασε τους συναδέλφους του στην ομήγυρη: Μ.Ζ., 5 χρόνια σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, Μ.Υ., 3 χρόνια…. Η σιωπή που επακολούθησε παρατάθηκε τόσο όσο χρειαζόταν για να συνειδητοποιήσουμε εμείς οι άλλοι την οδυνηρή πραγματικότητα που έκλειναν μέσα τους οι λίγες αυτές λέξεις. Ήταν όλοι από την πρώτη στιγμή αντιστασιακοί και είχαν πληρώσει γι’ αυτό βαρύτατο τίμημα. Τότε έγινε ξαφνικά το θαύμα. Οι σύνεδροι αισθάνθηκαν ανακούφιση και ξεπάγωσαν. Η ατμόσφαιρα του συνεδρίου είχε αλλάξει πια θεαματικά. Σήμερα χειροκροτούν και πάλι. Δεν ξεχνούν τίποτε, αλλά χειροκροτούν.

* * *

Όταν γέμισε πια η αίθουσα, ξεκίνησε απ’ έξω μια παράδοξη πομπή. Ένας αρχικλητήρας με εντυπωσιακή χρυσή αλυσίδα άνοιγε το δρόμο για να περάσουν πρώτοι ο σερ Ουίνστον Τσώρτσιλ και η λαίδη Τσώρτσιλ, πίσω από τους οποίους έρχονταν οι πρόεδροι της ολομέλειας και των ειδικών επιτροπών, με τελευταίους τους εκπροσώπους των οργανώσεων, που με την πρωτοβουλία τους είχε συγκληθεί η Διάσκεψη.

Καθώς ανέβαινε τα λίγα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στην «Αίθουσα των Ιπποτών», ο Ανρύ ντε Μπρούγκμανς δεν κρατήθηκε και αστειευόμενος ψιθύρισε στο αυτί του Ντενί ντε Ρουζεμόν: «Θάλεγε κανείς πως πρόκειται για γάμο».

Το αν ήταν γάμος από έρωτα ή με συνοικέσιο δεν είχε τόση σημασία όση είχε το γεγονός ότι τα μέλη της πομπής θα μπορούσαν να σχηματίσουν εύκολα μια αξιόλογη «Ευρωπαϊκή Κυβέρνηση». Προς την εξέδρα προχωρούν τώρα ο Ολλανδός γερουσιαστής Κέρστενς, η κυρία Ζιλμπέρτ Μπροσσολέτ,ο Άντονυ Ήντεν, ο Πωλ βαν Ζεέλαντ, ο Ελβετός καθηγητής Ραππάρ, ο Σαλβαντόρ ντε Μανταριάνγκα, ο λόρδος Λέυτον, ο Ντανιέλ Σερρυίς, ο Πωλ Ραμαντιέ, ο Ρενέ Κουρτέν, ο Ρ. Τζ. Μακκάυ, ο Ντενί ντε Ρουζεμόν και ο αναπόφευκτος —αν όχι απαραίτητος— Ζοζέφ Ρέτινγκερ.

Οι ζωηρές επευφημίες και τα παταγώδη χειροκροτήματα, που ξεσπούν και δεν τελειώνουν, έχουν ως πρώτο στόχο τον Τσώρτσιλ, γρήγορα όμως αγκαλιάζουν ολόκληρο τον όμιλο, ενώ ταυτόχρονα βουίζουν οι μηχανές των κινηματογραφιστών και αστράφτουν τα φλας των φωτογράφων.

Σύμφωνα με τις επιταγές του πρωτοκόλλου, που δεν ήταν βέβαια δυνατόν να αγνοηθεί, τελευταία προσέρχεται η διάδοχος του θρόνου πριγκίπισσα Τζουλιάνα, συνοδευόμενη από τον πρίγκιπα Βερνάρδο. Δεν υπάρχει πια κανένα εμπόδιο για να αρχίσει η εναρκτήρια τελετή.

* * *

Το φαινόμενο προκαλεί έκπληξη. Είναι σαν να μεσολάβησε αλχημική επεξεργασία. Ποια είναι άραγε η αόρατη αυτή δύναμη που φαίνεται να θερμαίνει με την πνοή της τους πανύψηλους τοίχους του ιστορικού κτίσματος; Από νωρίς κιόλας, προτού ολοκληρωθεί η προσέλευση, προτού ακόμη συνδεθούν τα μικρόφωνα, η απέραντη αίθουσα αρχίζει να ζωντανεύει. Δημιουργείται βαθμιαία μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα πλημμυρισμένη από έντονα συναισθήματα χαράς, ενθουσιασμού και αισιόδοξης προσδοκίας που αλλάζει εντυπωσιακά τη διάθεση των συνέδρων. Θα έλεγε κανείς πως έγινε κάποιο θαύμα, που οφείλεται ίσως και μόνο στο γεγονός ότι όλες αυτές οι επιφανείς προσωπικότητες και οι λαμπρές διάνοιες που βρίσκονταν συγκεντρωμένες εδώ έχουν επηρεασθεί από τις καινούργιες συναντήσεις και την ανανέωση παλιών γνωριμιών. Και εύκολα γεννιέται το ερώτημα: πώς κατορθώνει πάντα η Ευρώπη, παρά το πέρασμα των αιώνων και τις καταστροφές των πολέμων, να παραμένει πλούσια σε ιδιοφυίες, να διατηρεί το σφρίγος και τις ιδιομορφίες της να προσφέρει τόσες προσδοκίες για το μέλλον;

Οι σύνεδροι που ήλθαν στη Χάγη φέρνουν μαζί τους πολιτιστικές καταβολές, μόρφωση και παιδεία, θρησκευτικές πεποιθήσεις, πείρα στα συνδικαλιστικά, ικανότητα σε διεύθυνση επιχειρήσεων ή εφημερίδων, συγγραφική τέχνη, ευφράδεια, επιστημονικές και τεχνικές γνώσεις… Η συσσώρευση από τόσα προσόντα, ικανότητες και αρετές, αποδίδει αναμφισβήτητα περισσότερο απ’ ό,τι η απλή άθροισή τους. Είναι ολοφάνερο πως η Ευρώπη ευνοείται όταν είναι ενωμένη, γιατί τότε οι δυνάμεις της πολλαπλασιάζονται αντί να αθροίζονται και βυθίζεται στην αθλιότητα όταν είναι διασπασμένη, γιατί τότε οι δυνάμεις της μηδενίζονται αντί να μειώνονται. Αυτή η αλήθεια συνειδητοποιείται βαθμιαία από τους χίλιους Ευρωπαίους που είναι σήμερα συγκεντρωμένοι εδώ.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19

You may also like...