Jean A. Pirlot, Χάγη

Γύρω από το τραπέζι, οι Χανς Νορντ, Άλφρεντ Μόζερ, Χανς Μπάουερ, ο δόκτωρ Σάλινγκερ και ορισμένοι άλλοι παρακολουθούν προσεκτικά τον Ανρύ Μπρούγκμανς, καθώς ξαναδιαβάζει το κείμενο:

«1. Μια Ευρωπαϊκή Κοινότητα, συγκροτημένη και θεμελιωμένη πάνω σε φεντεραλιστικές βάσεις αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για να επιδιωχθεί η Παγκόσμια Ένωση.

»2. Σύμφωνα με τις φεντεραλιστικές αρχές, που αξιώνουν δημοκρατική δομή στηριζόμενη στη βάση, η κοινότητα των ευρωπαϊκών λαών πρέπει να επιλύει η ίδια τις διαφορές που είναι ενδεχόμενο να ανακύψουν ανάμεσα στα μέλη της.

»3. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εντάσσεται στον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών και αποτελεί περιφερειακή ένωση, κατά την έννοια του άρθρου 52 της Χάρτας.

»4. Τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκχωρούν μέρος από τα οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά κυριαρχικά δικαιώματά τους στην Ομοσπονδία που έχουν συγκροτήσει.

»5. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να προσχωρήσουν όλοι οι λαοί που επικαλούνται την κοινή ευρωπαϊκή καταγωγή τους και συμμορφώνονται με τους θεμελιώδεις καταστατικούς κανόνες της Ενώσεως».

Με λίγες λιτές και σαφείς φράσεις, καθορίζονται από το πρόγραμμα οι υποχρεώσεις που θα δεσμεύουν τους Ευρωπαίους, αν θέλουν να παραμείνουν αποκλειστικά κύριοι του μέλλοντός τους. Το Δεκέμβριο του 1946, είχε κιόλας ιδρυθεί η «Ευρωπαϊκή Ένωση των Φεντεραλιστών».

* * *

Στο Γκστάαντ, όπου κατοικεί τώρα, ο Ρίχαρντ Κουντενχόβε-Καλέργης άκουσε και αυτός το λόγο του Τσώρτσιλ και αντιλαμβάνεται αμέσως τη σημασία του και τη μεγάλη απήχηση που θα έχει. Ο Κουντεχόβε σκέπτεται ότι θα ήταν τώρα δυνατόν να κινητοποιηθούν απευθείας οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των λαών. Χωρίς δισταγμό και καθυστέρηση, βάζει σ’ εφαρμογή το σχέδιό του και στέλνει σε τρεις χιλιάδες εννιακόσιους δέκα τρεις κοινοβουλευτικούς άνδρες επιστολές, που περιέχουν το απλό ερώτημα: «Είστε υπέρ της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας εντός των πλαισίων του Ο.Η.Ε.;». Οι απαντήσεις ήταν πολύ ελπιδοφόρες: Περισσότεροι από τέσσερις στους δέκα ανταποκρίθηκαν στο αίτημα και απ’ αυτούς ένα ποσοστό 97,2% απάντησε με «ναι»!

Ο Κουντενχόβε ενθαρρημένος από το αποτέλεσμα επισπεύδει τις ενέργειές του και ιδρύει, το καλοκαίρι του 1947, την Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Ένωση με πρόεδρο το Βέλγο σοσιαλιστή βουλευτή Ζωρζ Μποϋ».

* * *

Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ δεν έμεινε αδρανής. Εκμεταλλεύεται την ευνοϊκή ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί και ιδρύει στο Λονδίνο τη «Γιουνάιτεντ Γιούροπ Μούβμεντ» («Κίνηση για την Ενωμένη Ευρώπη»), αναθέτοντας τη δραστηριοποίηση της στο γαμπρό του Ντάνκαν Σάντυς. Πολύ γρήγορα ο μεθοδικός και δυναμικός αυτός άνδρας κάνει επαφές προς όλες τις κατευθύνσεις και συμβάλλει στη συγκρότηση, στο Παρίσι, του «Γαλλικού Συμβουλίου για την Ενωμένη Ευρώπη». Πρόεδρός του είναι ο Ραούλ Ντωτρύ, πτυχιούχος της Πολυτεχνικής Σχολής ειδικός στα ζητήματα των μεταφορών, που έχει ανακηρυχθεί «πρώτος σιδηροδρομικός της Γαλλίας» από το αντίστοιχο εργατικό συνδικάτο. Αλλά η ψυχή του Γαλλικού Συμβουλίου είναι ο φιλελεύθερος οικονομολόγος Ρενέ Κουρτέν, καθηγητής της Σορβόνης και συντάκτης της οικονομικής στήλης στην εφημερίδα Λε Μοντ.

* * *

Αλλά οι επιχειρηματίες, οι βιομήχανοι δεν υστερούν και αυτοί σε πρωτοβουλίες και δραστηριότητες. Ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου Πωλ βαν Ζέελαντ δεν χρειαζόταν την παρόρμηση του Ζόζεφ Ρέτινγκερ για να πεισθεί. Ο ίδιος πιστεύει ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση μπορεί να πραγματοποιηθεί αν γίνει αρχή από τον οικονομικό τομέα. Φυσιογνωμία που εκτιμάται ιδιαίτερα από τους οικονομικούς κύκλους, ο βαν Ζέελαντ έχει ποικίλες και πολυάριθμες διεθνείς διασυνδέσεις. Οι Ντανιέλ Σερρυίς στη Γαλλία, Γουίλ Κόνσμπρουκ στο μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, Ούγκο λα Μάλφα στην Ιταλία δέχονται να λάβουν μέρος στην «Αυτόνομη Ένωση Οικονομικής Συνεργασίας», που προτείνει. Από τη δική του πλευρά, ο Ρέτινγκερ έρχεται σε επαφή με το σερ Χάρολντ Μπάτλερ, πρώην διευθυντή του Διεθνούς Γραφείου Ερ-γασίας και τους Χάρολντ Μακμίλλαν, Ρου Χάρροντ, Έντουαρντ Μπέντινγκτον-Μπέρενς…

* * *

— Προσοχή! Η οικονομία οφείλει να υποτάσσεται στον ανθρωπισμό. Πρόκειται για αρχή που είναι συνεπής με τις μακροχρόνιες ευρωπαϊκές παραδόσεις, αντιπαρατηρούν οι «Νέες Διεθνείς Ομάδες».

Για την ώρα, η αντιπαράθεση δεν γίνεται σε ευρύ κύκλο, αλλά καθένας παίρνει από τώρα θέση πάνω στη σκηνή, για να παίξει το ρόλο του όταν έλθει η στιγμή. Οι «Νέες Διεθνείς Ομάδες», που ιδρύθηκαν το Μάρτιο του 1947 με πρωτοβουλία του Βέλγου Ώγκουστ ντε Σριγβάρ και του Γάλλου Ρομπέρ Μπισέ, περιλαμβάνουν στους κόλπους τους Χριστιανοδημοκράτες οι οποίοι συγκροτούν ένα είδος Ευρωπαϊκής Διεθνούς των κομμάτων τους.

* * *

Οι σοσιαλιστές κινητοποιούνται και αυτοί με τη σειρά τους και ιδρύουν οργάνωση που την ονομάζουν χαρακτηριστικά «Επιτροπή για τις σοσιαλιστικές Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης». Για να εξαρθεί ιδιαίτερα το γεγονός, η κίνηση αυτή βλέπει το φως της ημέρας στο Λονδίνο, εκεί όπου βρίσκεται στην εξουσία μια Εργατική κυβέρνηση.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19

You may also like...