Valéry Giscard d’Estaing, Ελλάς – Γαλλία

Ειδική έκδοση για την επίσημη επίσκεψη του προέδρου της Γαλλίας στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1975. Ελληνικό Γραφείο Τύπου και εκδόσεις Delroisse.

giscard athenes1«Κύριε Δήμαρχε, Αθηναίοι, Αθηναίες.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συγκίνηση για την καρδιά και την ψυχή ενός πολιτισμένου ανδρός από εκείνην την οποίαν αισθάνεται κατά την είσοδό του εις την πόλιν σας.

Έρχομαι ως αντιπρόσωπος του Γαλλικού λαού, ως μαθητής, ως φίλος και ως συνεταίρος. Ως μαθητής, διότι έχουμε καθοδηγηθεί από τον αξιοθαύμαστο ελληνικό πολιτισμό. Ως φίλος, για να σας πω πόσο χαίρομαι που επανεγκαταστάθη η δημοκρατία εις την γη όπου εγεννήθη. Ως συνέταιρος, διότι είναι φυσικόν η Ελλάς να επανέλθει εις την Ευρώπη, της οποίας είναι μέρος.

Είθε, όπως το ταξίδι αυτό ερμηνεύσει αυτό το οποίον ο Γαλλικός λαός με ενέταξε να σας διαβιβάσω: την αιώνια φιλία του και τον χαιρετισμό του προς την Αθήνα, θεά και πρωτεύουσα. Ζήτω η Ελλάς. Ζήτω και ο Ελληνικός λαός.»

Προσφώνηση του Προέδρου της Δημοκρατίας Κων. Τσάτσου στον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Ζισκάρ ντ’ Εσταίν.

«Είμεθα ευτυχείς υποδεχόμενοι εις τον χώρο αυτό τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, επισκεπτόμενο επισήμως την Ελλάδα.

Παρακαλώ, κύριε πρόεδρε, να πιστεύσετε ότι πέραν της συμμάχου και φίλης κυβερνήσεως, σας υποδέχεται σήμερα μια ολόκληρη χώρα. Σύσσωμος ο ελληνικός λαός χαιρετίζει την παρουσία σας ανάμεσά μας.

Είχατε την ευκαιρίαν, ως αρχηγός κράτους —και θα έχετε εις το μέλλον και άλλας ιδίας ευκαιρίας— να επισκεφθείτε πολλάς χώρας, φίλες της Γαλλίας. Οι δεσμοί, οι οποίοι ενώνουν εκάστην χώρα με την Γαλλίαν, είναι φυσικό να ποικίλλουν. Οι δεσμοί όμως οι όποιοι ενώνουν την Ελλάδα με την Γαλλίαν ενέχουν όλως ιδιαίτερον χαρακτήρα, τον όποιον θα επεθύμουν να υπομνήσω.

Δεν χρονολογούνται μόνον αφ’ ότου έπεσαν οι άνδρες, εις τους τάφους των οποίων θα αποτίσετε φόρον τιμής μεθαύριον, εις την Μακεδονίαν. Δεν χρονολογούνται από το Ναυαρίνον, από την εποχήν του Στρατηγού Μαιζών και του Φαβιέρου. Δεν χρονολογούνται μόνον από τους χρόνους των Ιπποτών της Ρόδου και των Λουζινιάν της Κύπρου. Οι δεσμοί, οι οποίοι ενώνουν την Ελλάδα με την Γαλλίαν έχουν ρίζας ακόμη παλαιοτέρας. Τα βάθη εις τα οποία κατέρχονται είναι το προνόμιον λαών οι οποίοι έχουν μακραίωνα ιστορία. Δεν είναι όμως ο χρόνος ο οποίος ενδιαφέρει περισσότερον, αλλά αυτή αύτη η ουσία των δεσμών αυτών, η οποία και τους προσδίδει την ιδιαιτέραν αξία των.

Συλλογίζομαι την σειρά των επαλλήλων γενεών, η οποία αρχίζει με τον Αμιό, τον μεταφραστή, και τον Μονταίν, τον θαυμαστήν του Πλουτάρχου, με το Thesaurus Linguae Graecae του Ανρί Εστιέν και η οποία καταλήγει εις τον καλλιτέχνη της διαλεκτικής της συγχρόνου Γαλλίας, τον Βαλερύ, τον δημιουργό του Ευπαλίνου.

Συλλογίζομαι την καρτεσιανή σαφήνεια, η οποία παραμέρισε τον άκαμπτο αριστοτελισμό του Μεσαίωνος και επανέφερε την σκέψη εκεί όπου η κλασσική αρχαιότης την είχε θεμελιώσει: εις την λογική και τα καθαρά μαθηματικά.

Εάν όλοι αυτοί οι επιφανείς άνδρες και τα έργα, τα οποία μας κληροδότησαν, απαρτίζουν την επιφάνειαν της Ιστορίας, επιβάλλεται όμως να αναζητησωμεν την αιτία των δεσμών οι οποίοι μας ενώνουν μέσα εις τα απώτερα βάθη του χρόνου.

Η κοινότης των πρωταρχικών ιδεών είναι εκείνη η οποία προσδιορίζει τας δεσπόζουσας μορφάς του πολιτισμού και εις τελευταίαν ανάλυση και την πολιτική κάθε χώρας. Ο Πλάτων, εις την είσοδο της Ακαδημίας, είχε μεριμνήσει να αναγραφούν τα ακόλουθα: «Μηδεις αγεωμέτρητος εισίτω». Οποία ευτυχής σύμπτωσις. Το γεωμετρικό πνεύμα του Ντεκάρτ να είναι εκείνο το οποίον ανέγραψε την ιδίαν αυτή σκέψη επί της πύλης της νέας Ευρωπαϊκής φιλοσοφίας. Παραλλήλως, και κατά μήκος αυτών των δωρικών μνημείων διέρχεται και ένα άλλο ρεύμα πλέον εύχαρι και απαλόν, που πηγάζει από τους κήπους του Επίκουρου και καταλήγει εις τον ερημικό πύργο του μεγάλου διδασκάλου τού γαλλικού λόγου, με το σκεπτιστικό του χαμόγελο, τον Μονταίν.

Αλλά τα μεγάλα έργα, κύριε Πρόεδρε, ανήκουν σπανίως εις τα άτομα. Ανήκουν εις τα Έθνη, εις τάς μεγάλας άνθρωπίνας ολότητας.

Pages: 1 2 3 4

You may also like...